Rama heb ik leren kennen in Jardin de l'Amitié, waar je kunt eten met livemuziek. Ze is moslima en woont weer bij haar ouders, nadat ze haar vriend had betrapt met een andere vrouw, vertelt ze. En dat ze graag in Europa wil werken, zolang dat maar niet Frankrijk is. Want Fransen kunnen heel vriendelijk zijn, maar ook behoorlijk neerbuigend.
Rama is tussen de vijfendertig en de veertig, een onwaarschijnlijke schoonheid. Te mooi voor mij. Toch waag ik het erop, de andere dag. Ik bel en vraag of ze met me wil dineren in l'Eau Vive. En dat wil ze!
We spreken af om acht uur. Ik zit er ruim van tevoren, in mijn mooie Ghanese shirt.
Om acht uur belt ze dat ze tien minuten later komt. Om tien over acht belt ze nogmaals, waar ik blijf. Staat ze al vijf minuten op me te wachten bij de ingang. In vol ornaat, dat wel, werkelijk oogverbindend.
Mevrouw is gepikeerd en zit mokkend aan tafel, armen over elkaar. Om hier nog wat van te maken, schiet mijn Frans hopeloos tekort.
Gelukkig ontdooit ze halverwege de avond en wordt het toch nog leuk. Ze neemt afscheid met een glimlach die me bijblijft.
3 maart
Je bent je balboekje weer aardig aan het aanvullen hè!
BeantwoordenVerwijderenIk ben benieuwd naar die oogverblindende schoonheid (fotootje gemaakt?), maar ik zou jou ook wel eens willen zien in je oogverblindende Ghanese shirt.
Je hebt helemaal gelijk Ewout, daar hoort een foto bij. Gewoon, uit esthetische overwegingen. En om te laten zien dat ik die hele Rama niet uit m'n duim heb gezogen. Binnenkort!
Verwijderen