Direct voorbij de douane waarschuwt een groot bord om hier geen pedofilie te praktiseren. "Ga terug in uw eigen belang, want in de gevangenis is het voor uw soort geen pretje", is de mededeling.
Je kunt niet eens zeggen dat ons hotelontbijt tegenvalt. Je gaat nu eenmaal niet naar Afrika voor een goed ontbijt. We nemen een taxi naar het Nationaal Museum. Alles is verder dicht, het is zondag. Dat we de enige bezoekers zijn, verbaast ons pas bij nader inzien. Naast je roes uitslapen of naar de kerk gaan is dit museumbezoek wel degelijk een serieuze optie. We kijken er zonder moeite anderhalf uur rond.
Eén van de objecten is onherstelbaar beschadigd. Het is een foto van het graf van Baba Ato, een beruchte slavenjager. Van zo iemand wil je het graf natuurlijk wel schenden. Hoewel het vernielen van slechts de foto ervan iets gemakzuchtigs heeft.
Bij het toilet van Golden Tulip staat een paar urinoirs verderop een Ghanees. Hij laat twee scheten en zegt dan "sorry". Terwijl een toilet me nu juist dé plek lijkt om onbekommerd te flatuleren.
We lopen langs een pinautomaat. Eens kijken hoe dat hier werkt. Een ontgoocheling: het werkt niet. Wat een eersteklas sukkel ben ik toch ook! Heb ik voor ing.nl miljoenen oplettende lezers uitgelegd hoe je in een ver buitenland de blokkade van je pas ongedaan moet maken, ben ik het zelf vergeten.
Het is maandag, Fons is aan het werk. Ik zit in de schaduw aan het strand mijn eerste indrukken te verwerken. De golven, de temperatuur, de bries, alles is aangenaam en stemt tot lichte weemoed. Vooralsnog bevalt Accra me. De stad is relaxter en welvarender dan de West-Afrikaanse hoofdsteden waar ik eerder ben geweest. En iedereen laat me met rust.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten