Iedereen kent het gevoel: 'Ze zouden me eens moeten zien' - terwijl niemand je ziet.
Twee Europese vrouwen besluiten op een drukke rustplaats langs de weg ostentatief me niet te groeten. Waarom zouden ze ook. Alle mensen zijn toch gelijk?
Op een markt in Tamale kijk ik zoekend rond naar iets van een verhoging. In Afrika is één seconde rondkijken al genoeg om aangesproken te worden. "Can I help you sir?", vraag een ronde vrouw vriendelijk. Ik vertel dat mijn probleem van een losse veter tamelijk futiel en makkelijk oplosbaar is. Ze lacht er hartelijk om.
De jongen loopt een halve meter achter me, al een tijdje. "It seems you are following me." "I am, sir." "Why do you follow me?" "To make you give me money for food, sir." Ik wil geen gezeik met de zedenpolitie en geef hem een cedi, ongeveer dertig cent. Hoewel het beleefde kreng een weldoorvoede indruk maakt.
25 februari
Geen opmerkingen:
Een reactie posten