Mijn reis van Tamale naar Bolgatanga had ik niet goed voorbereid. Ik liet me door de taxichauffeur bij een willekeurig busstation afzetten. Dat moet je je voorstellen als een onontwarbare kluwen van mensen, handelswaar, taxi's, bussen en busjes - warm en lawaaiig.
Het was al twaalf uur en ik was aangewezen op een tro-tro. Dat is een klein uitgevallen bus die pas vertrekt als hij is volgepropt. Ik nam rechts achterin plaats en bereidde me voor op het ergste. Het busje zat vol en de motor werd gestart.
De deur voorin ging weer open en ik zag een verwilderd gezicht naar de achterbank kijken. Met afgrijzen bekeek ik de niet-aanwezige ruimte rondom me. Niettemin zag ik het hoofd dichterbij komen, dwars door een op het oog ondoordringbare mensenmassa. De man perste zich naast me, zitten kon je het nauwelijks nog noemen.
Daar zat ik, muurvast, met inmiddels al gevoelloze billen door onvoldoende doorbloeding. En dat zou nog tweeënhalf uur duren.
Na twee uur rijden zette de chauffeur een kansloze inhaalmanoeuvre in. Zo'n degelijke DAF-truck laat zich natuurlijk niet even passeren door een topzwaar en aftands ratelend voertuigje. Er brak lichte paniek uit, maar ik voorzag veeleer een welkome verandering van mijn benarde positie.
De chauffeur staakte zijn inhaalpoging en bereikte drieënhalf uur na vertrek onze bestemming. Veel langer had het niet moeten duren.
Het hotel, dat ik op goed geluk had uitgekozen, maakte alles goed.
26 februari
Jan, kun je bij je volgende reis geen hoed opzetten met een camera erop? Je verhalen zijn wel heel beeldend, maar ik zou er toch best een echt beeld bij willen hebben, van hoe het daar toeging in die bus. Jij zal dat beeld en de ervaring van die busreis voor altijd onder je hersenpan houden. Wat een rijkdom!
BeantwoordenVerwijderenDoe ik, Ewout! Ik dacht dat zoiets was voorbehouden aan bobsleeërs en zo, maar nou je het zegt ...
BeantwoordenVerwijderen