Het is al donker als vier muzikanten in Tamale de weg oversteken. Hebben ze gespeeld of gaan ze spelen? Ik spreek de achterste aan. Loop maar even mee, zegt die. Als ze in een doolhof van nauwe straatjes zijn gearriveerd waar ze kennelijk moeten zijn, raken we in gesprek. Of ik morgen maar terug wil komen, om drie uur. Dan krijg ik een persoonlijk concert.
Nou, dat heb ik gekregen. Het was even zoeken, maar daar stonden ze dan. En ze speelden! Natuurlijk moest ik dansen. Een man met een rood-wit gestreepte mantel deed voor hoe het moest en toen kreeg ik dat ding om. De muziek was uitnodigend genoeg en ik verbeeldde me dat mijn gezwier met dat gewaad er niet al te onhandig uitzag. De aanwezige kinderen lachten me althans niet uit.
Het toegestroomde publiek maakte foto's van de musici en van de dansende blanke man.
25 februari
Djen, wat schrijf je heerlijk. En dan die mooie avonturen waarin je verzeild raakt.
BeantwoordenVerwijderenEen dansende Jan... wat had ik het graag willen zien!
BeantwoordenVerwijderenHet is trouwens weer smullen van die reisverhalen van jou, Jan! (Ik heb je blog pas wat laat in de smiezen gekregen, dus ik liep een beetje achter.)
Heb je wel een kopie van die foto's van die dansende blanke man bemachtigd?
BeantwoordenVerwijderen